Beste mannen van het Nederlands Bandyteam. En natuurlijke ook de andere nieuwsgierige lezers,

Hier is dan eindelijk mijn langverwachte verslag van het WK in Moskou, Rusland.
Ik zal mijzelf eerst even voorstellen. Ik ben Dennis Rossen. 25 Jaar oud en wonend in Nijmegen, toch wel de mooiste stad van Nederland. Vanaf mijn 14e ben ik ijshockey gaan spelen. Er was toen nog de twijfel om te beginnen met Bandy, maar de toenmalige trainer, Paul Stropel (of zoiets) overtuigde mij van het ijshockeyspelletje. Zeker geen spijt van. Maar als ik er nu aan terug denk, had ik toch ook graag willen beginnen met bandy. Ik had, net zoals de meeste altijd zoiets van; ja, bandy, leuk. maar het is het net niet. geen checken, een roze balletje, kleine stick waar je rugklachten van krijgt en niemand die de sport kent.

Al meerdere jaren train ik 3/4 keer per seizoen mee, maar lid worden was er nog niet van gekomen. dit om meerdere redenen. Vanwege mijn werk, uitzendingen naar Irak en Afghanistan, een cursus waar ik niet onderuit kon komen. En het jaar waarin Ruben in een rolstoel terecht kwam. Er mensen waren die zeiden dat ik dan mooi zijn plek kon overnemen. dat lag mij nogal slecht.
Afgelopen oktober ben ik dan eindelijk begonnen bij bandyvereniging Nijmegen. In het begin speelde ik nog met een rinkbandystick, Maar toen ik te horen kreeg dat ik mee kon naar het WK in Moskou, ben ik gelijk overgestapt op een platte stick. Wat een ellende was dat zeg! Gelukkig raak je er naar een paar trainingen aan gewend. Nou nog gericht schieten. Rens is daarin toch wel mijn voorbeeld. Zoals hij de penalties neemt, fantastisch!

Zaterdagochtend, het vertrek naar Rusland. Voor de meeste; "been there, Done that', maar voor mij was het de eerste keer. En wat een geweldige ervaring! Ik kan eerlijk zeggen dat dit een van mijn mooiste weken uit mijn leven is geweest. en ik heb schitterende dingen meegemaakt!
Van te voren had ik zoiets van; het zal vast wel een leuk weekje worden. toernooitje spelen, beetje ouwehoeren met de boys, nieuwe dingen zien.. ja leuk. Maar het is veel meer dan dat. En het is zoals iedereen al zei, je moet het meegemaakt hebben wil je er ook over mee kunnen praten. Er komt een gevoel bij kijken, een emotie.
Wij zijn 5e geworden en we hebben daar kei en keihard voor gewerkt. We wilde 4e worden. Maar stiekem hoopten we alle op een 3e plek. Het werd de 5e. En wat een klote gevoel geeft mij dat zeg. Ik zat maandag in mijn auto nadat we waren afgezet bij het Triavium op weg naar huis, terug te denken aan de afgelopen dagen. Een gevoel van blijdschap en geluk passeerde mijn gedachten. Om al die mooie dingen die wij hadden meegemaakt. De doelpunten die gemaakt zijn door Twan en Jordan. De onmogelijke reddingen van Peer. Natuurlijk de mooiste assist van het toernooi, die van mij op Luke. En de vrouwen. Wat waren die mooi zeg. Ja, ik zeg eerlijk, mijn hart is gebroken. En wel 3 keer per dag. Maar ik had ook een gevoel van teleurstelling. Een gevoel van tekortkoming. Dat ondanks dat wij echt alles hebben gegeven, niet alles hebben gekregen wat wij verdienden. Bijvoorbeeld een 4e plek. Ja, zoals jullie merken zit het diep, maar het jeukt wel.
En ik weet dat dat bij meer teamgenoten is. Ook denk ik dat dat wel goed is. Dat betekent dat wij er als team sterker van worden. Dat er dit jaar nog harder getrained gaat worden. En dat als wij volgend jaar in ZWeden bij de eerste wedstrijd op het ijs staan, er staan als één. Als een bandyteam dat zijn gelijke niet kent. Een team dat gaat voor de overwinning. wedstrijd, naar wedstijd, naar wedstrijd. En 3e zullen wij worden. De wereld zal geschokt zijn van het Nederlands bandyteam. Ook voor Amerika zal het dit keer geen makkelijke overwinning worden. Zij zullen door het tandvlees moeten gaan. Want doen zij dat niet, dan laten wij niks van die hamburgers heel! En het zelfde geldt voor de belgen van Amerika, Canada. Ook wel bekend als de Cadedians from Cananada. Ik zeg; Eye of the tiger! Go get them skeeter!!


Snel een paar dingen van huishoudelijke aard;
Al die tijd dachten wij dat het james Felder was, maar na wat diepgaand onderzoek van de heer Rens Bögels bleek zijn naam Jasper Felder Zijn. Rens, hiervoor ons dank. Deze fout zullen wij niet meer maken. 'It's not james, it's jasper!!' (klonk het door, ja, zeg maar het gehele hotel de laatste avond!!)

Twan, namens Jimmy, Rens, Rick, Emanuel en ik, sorry! sorry dat wij ongestoord binnen kwamen lopen. Maar wij waren gewoon heel erg bezorgd om jou. Zie het als een stukje broederliefde. het geeft ook niks. We kunnen niet allemaal goed presteren onder druk..

Operatie Julliet. Geheim. Wat ik er over kwijt wil is dat het voor een heel groot deel gelukt is. voor het meeste dan..

Jordan. Diep respect verdien jij. Nog geen half jaar geleden raakte jij de toppen van je vingers kwijt en toch speel je een fantastisch toernooi. Tijdens de wedstrijden had je er veel last van, maar met het hart op de juiste plek vocht jij voor de overwinning. en dat waardeer ik enorm. chapeau!

Heeft iemand missschien nog een reuze baby voorbij zien komen? Er waren wat klachten uit het hotel gekomen over de vernieling van een babybox. maaruh, ik weet nie, vond het maar een raar verhaal..

Johan, namens het team bedankt voor de peptalk bij aanvang van iedere wedstrijd. jij wist de boys op de juiste manier te motiveren! en dat heb je nodig. ...ik heb het er net nog met Rens over gehad, wij denken dat jij een kladblaadje verstopt had onder je mouw. het waren te goeie teksten om zomaar ter plekke te bedenken. dus uh, voor de dag ermee..!

Rob, is er nog wat van die taart over? zag er wel lekker uit.



Jongens, bedankt. Ik heb echt een superweek gehad.
Dennis Rossen. International, fotomodel en overgevoelig op dit moment .