Back home

 

Het WK is weer voorbij en mijn laatste verhaal komt weer uit Nederland.

Beetje weemoedig, want na zo´n week met een stel sporters die allemaal hetzelfde doel hebben, supporters die zich de longen uit hun lijf schreeuwde en de hele ambiance van een mooi evenement, merk je toch dat het heel snel voorbij is gegaan.We hebben weer veel leuke dingen meegemaakt, voor de meeste spelers voelt het als normaal, maar voor de nieuwe spelers, de debutantjes, is een nieuwe wereld open gegaan: belangstelling van de media, handtekeningen uitdelen, samen op de foto met echt goede bandyspelers.  Maar er was nog meer, de dag van gisteren (zondag). De dag van de finale,de dag van het banket en de dag van de eerste keer uitslapen afgelopen week. De zondag begon voor sommige wat later dan normaal. We waren immers wezen stappen met de "oudere" groep. Als altijd heel gezellig, lekker ouwehoeren, biertje erbij, wodka-tje tussendoor. Het ontbijt werd  bijna door iedereen overgeslagen en tegen lunchtijd kwamen de meeste toch redelijk fris uit het "mandje". Immers na het ontbijt waren er 1 op 1 gesprekken van de spelers met de coach. De lunch werd door bijna iedereen benut om zijn "sterke" verhalen te vertellen van de stapavond. Ik zeg bijna iedereen,  want 1 persoon was er beroerd aan toe. Ja, alcohol maakt meer kapot dan je lief is. En hou altijd je roommate in de gaten, want die loert altijd op je veroverde prooi en slaat toe als je helemaal uitgeteld bent. Na de 1 op 1 gesprekken zijn we richting ijsbaan gereden voor de finale tussen Rusland en Zweden. Een bijna uitverkocht stadion met ruim 7000 toeschouwers was de ambiance van een spannende finale. Na de 1^e helft was het 3-2 voor de Zweden. In de pauze werden de medailles uitgereikt voor de B-poule. 6 spelers waren uitgekozen om de medailles in ontvangst te nemen; Jeroen, Jesse, Johan, Jordan, Twan en ondergetekende. Een "ceremonie protocolair" voor de VIP tribune met mooie Russische dames die de medailles uitreikten aan Canada, Letland en Nederland. Weer teruglopend naar de tribune waar de overige Nederlandse spelers de wedstrijd bekeken. Werden we ontvangen met een staande ovatie van de Hongaarse ploeg. Sport verbroederd zeggen ze altijd, maar ik kan je zeggen dat het ook zo is. De tweede helft was spannend. De Zweden kwamen 4 minuten voor tijd op voorsprong 5-4 en het Russische publiek ging nog één keer achter hun team staan. In de laatste minuut van de wedstrijd scoorde de russen de gelijkmaker. 5-5 was de eindstand na 90 minuten. Er werd een overtime gespeeld met een "golden goal". Dus degene die als eerste scoort is de winnaar van de wedstrijd en in dit geval wereldkampioen 2010. Daniel Mossberg scoorde voor Zweden in de 110^e minuut en daarmee was Zweden net zoals afgelopen jaar wereldkampioen bandy.  In de avond was het gebruikelijke banket, dit werd gehouden in hotel Slavyanskaya. De tafels waren weer rijkelijk gevuld met lekker eten, wat sapjes en natuurlijk wodka. Een Russische folklore groep danste de avond aan elkaar en ook een groep met 3 frisse vrouwen en een man ( type Geer en Goor) zongen de sterren van de hemel. Rijkelijk vloeide de wodka en sommige spelers toostte met wat Russische spelers. De Nederlandse spelers droegen trots hun bronzen plak, de russen daarentegen showde hun zilveren plak nauwelijks. Drinken met Russen is moeilijk, zeker als het om wodka gaan. Zij zijn er iets beter getraind in en dat merkte ook 1 van onze spelers. Al moet ik zeggen dat er nog 1 speler erger aan toe was dan onze Rens; Daniel Mossberg van de Zweden had zoveel gedronken dat hij alleen nog maar met hulp van anderen zich staande kon houden.

Tegen 12 uur reden we weer richting hotel, waar nog een laatste afzakkertje werd genomen. Afscheid werd er genomen van Patrik Vikstromski, hij moest immers om 5 uur vertrekken richting vliegveld.

Een laatste yel met de spelers luide het einde van een sportieve, leuke, leerzame week in. De meeste gingen op 1 oor, drie spelers gingen nog richting "Papa's Place"; Jordan, Siema en Emanuel. Tegen half 5 wekte dokter Jankonov onze coach, maar had niet direct in de gaten dat hij op een verkeerde deur aan het kloppen was. De drie die waren wezen stappen hadden om 5 uur in de ochtend ook nog bij Rens aangeklopt. Hem even verwittigd dat hij zich verslapen had en dat de bus zou vertrekken naar het vliegveld. Geen benul van tijd,heeft hij zich verfrist. Maar kwam er toch achter dat hij nog een paar uur te gaan had voordat de bus definitief naar het vliegveld zou vertrekken. Om 8 uur vertrok de bus richting vliegveld, bijna 2 uur heeft de rit geduurd om van het hotel naar het vliegveld te komen. Je zou denken dat het vliegveld ver buiten Moscow ligt, maar niets is minder waar. Ongeveer 40 kilometer is de afstand tussen hotel en vliegveld, dus hebben we bijna 2 uur lang file gereden. Op het vliegveld maakte Ton nog vrienden met een paar Senegalezen, die hij het bandyspelletje uitlegde. Een van de Senegalezen bleek een voetballer van hoog nivo, volgens eigen zeggen in ieder geval. Hij zat momenteel zonder club, waarop Ton opmerkte dat onze coach hem wel kon helpen en daarbij naar Koos wees. Die speelde het spelletje mee en gaf de jongeman een visitekaartje met de mededeling dat hij altijd kon bellen. De volgende dag toen Koos om 7:30 uur naar zijn werk reed werd hij gebeld. Hé coach you remember me i call you from Cuba. Werd er geroepen door de mobiel. Het bleek onze grote vriend de voetballer te zijn. Koos heeft hem gezegd een email te sturen met al zijn gegevens die worden door gestuurd naar NEC, halen we toch nog de Gelderlander maar nu met de kop:

 " Bandy Nederland scout speler voor NEC. O ja ze hebben ook een bronzen medaille gewonnen" 

Na een rustige vlucht en busreis werden we opgewacht door familie en vrienden.

 Ik heb deze week veel dingen verteld en opgeschreven, natuurlijk ook wel eens wat vergeten of uitspraken gehoord die wel de moeite waard zijn om nog te vermelden in een nawoord.

Bij deze dus: 

Toepen: winnende kaarten in je hand hebben, met een pokerface deze neerleggen en dan erachter komen dat je verzaakt hebt en dan nog zeggen dat je Koos zijn eerste overwinning gunde.

Johan, dit is er 1 voor de mooie actietrofee.

 Johan tegen Coen die 1000 foto's had gemaakt en bang was dat de meeste mislukt waren:

"Heb jij wel de subsystemen van de interface van je toestel gechecked"?

 Is trouwens de foto van Johan meegenomen met zijn nieuwe kapsel? Staat je goed dat krullende haar.

 Rens: "To pay for a slee"

 Davidenko: witte neger

 Lars: de hele week geïnvesteerd in 2 Russische dames, gaat je kamergenoot er mee vandoor op het moment dat hij zich iets wat niet lekker voelde.

 Robimir Rademaker: probeert een raam te openen in een zaal waar geen raam in zit.

 Familie van Meegenolajev: hadden sushi gegeten, maar dachten gelijk dat ze aandelen van die tent hadden gekocht.

 Jordan: Ik ga gelijk met de kinderen naar bed. Jordan, dit is strafbaar!

 Anja: Zès, maar dan wel uitgesproken op zijn Nijmeegs.

Siemo: Ik woon best in een nette straat, maar die buren van mij……….

 Dit was mijn laatste verslag van dit WK.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van de verhalen wat het team afgelopen week heeft meegemaakt.

De doelstelling van dit team was een medaille te halen, een bronzen werd het!!

Naast de wedstrijden hebben de spelers en supporters mij veel inspiratie gegeven om deze verhalen te schrijven.

 Thanks:

Siemo, David, Joost, Jeroen, rens, Jordan, Stephan (Steel), Mark (Luc), Stefan (little steef), Sander (Dop), Twan, Emanuel, Demitry, Johan, Lars, Max, Jesse, Koos, Wilma, Rob, Jan, Frank, Patrik, Ton, nummer ses , little Lars, Coen, Rena, Hans en Petra!

 Wellicht, als ik er dan bij ben,  tot volgend in Kazan, wederom in Rusland.

Vladipeer.