Strijd kan beginnen voor zilveren medaille!!

Woensdag hadden de boys van het Nederlands bandy team een vrije dag. Iedereen kon eindelijk een keer uitslapen . We hadden een gezellige avond in de hotelbar gehad, uiteraard de spelers zonder alcohol en wat later op de avond de begeleiding/supporters ook zonder alcohol. Wat bleek nu? Het bier was op en niet snel daarna ook nog de cola en 7-up. Ze hadden denk ik in het hotel geen rekening gehouden met de supportersschare van het Nederlands team. Deze supporters en begeleiders zitten elke avond hun drankje te nuttigen in het hotel en het hotel is daar volgens mij niet op berekend. Wat je wel zou denken van een keten zoals Holiday Inn.

Op de woensdag zijn we met het hele team naar de wedstrijd Letland –Mongolië geweest. Dit om de tactiek van de Mongolen te bekijken, onze tegenstander van donderdag. Letland won vrij gemakkelijk deze wedstrijd met 7-1. Na de wedstrijd zijn we richting hotel gegaan. Anushka van Meegenolajev dacht een slimme vraag te stellen aan Roman, onze Russische teambegeleider. Twee jaar geleden hadden we hem ook als teambegeleider, toen hadden we al weinig aan hem en in die tussentijd is dat niet veranderd. Één vraag stellen gaat nog wel, maar het moeten er niet teveel zijn voor hem. En uitgerekend onze Anushka (Anja) vraagt hen wat die "rode boog"is een stukje verderop. Iedereen wist dat het een brug over de rivier was en natuurlijk kreeg zij dit ook als antwoord. Maar de vraag was eigenlijk wat er onder de boog van de brug hing. Maar ze had haar vraag al gesteld en op een tweede vraag antwoorden kost wel heel veel moeite. Bedankt Anushka, je brengt hem helemaal van slag en wij blijven nu ook met de vragen zitten die we Roman willen stellen.

Terug in het hotel hadden de spelers de wedstrijdbespreking voor de wedstrijd tegen Mongolië. Na de bespreking werd er gegeten en sommigen bekeken de wedstrijd USA tegen Rusland op tv. Een kleine groep Luc, Johan, Jan de dokter en ik zelf wilden naar het Boltsoj theater om een voorstelling te bekijken, maar kregen geen gehoor bij de ticketservice van het theater. Dus Johan Kuhnerov besloot wat mailtjes van het werk te beantwoorden. Op de vraag van Luc en ondergetekende of hij mee wilde om wat in de stad te lopen kregen we als antwoord dat hij teveel mail van zijn werk had en deze wilden beantwoorden. Daarop zijn Luc en Vladipeer richting stad gegaan. Het was vrij koud, een graad of 20 onder nul, en we zijn wat winkels ingegaan. We zaten vlakbij het Boltsoj en kregen het idee om er toch even te gaan kijken. Daar aangekomen bleken er nog 2 (Johan, je leest het goed, nog maar 2) kaartjes te zijn voor de avondvoorstelling. La Boheme, een opera in 3 acts. We besloten de kaartjes te kopen, 600 roebels per stuk. Luc was er niet echt op gekleed; skibroek, sportschoenen en een fleece. Eenmaal binnen kwamen we in één van de mooiste concertzalen in de wereld. We zijn na de pauze weer richting hotel gegaan omdat we om 10 uur in bed moesten liggen; opdracht van de coach. We wilden graag langer blijven, het heeft veel indruk gemaakt, maar teambelang gaat voor. We hadden Johan wel even een sms gestuurd dat we in de zaal zaten.

Teruggekomen in het hotel geloofde Johan niet dat er nog precies 2 kaartjes waren voor de voorstelling. Maar als goede vrienden hebben we dit met hem besproken, maar ja, hij wilde zijn collega's mailen. Ondertussen waren ook Hans en Petra Geenen en Wilma, de vrouw van Kosher in het hotel aangekomen vanuit Nederland. Ze hadden 250 nieuwe stressballen meegenomen. Deze oranje ballen werden al links en rechts uitgedeeld door de spelers in het stadion of in Moscow om reclame te maken voor het Nederlands team

Vanmorgen werden we om half 6 (jullie lezen het goed, het is bepaald geen vakantie voor ons) gewekt door onze Jankonov. Om half 7 ging de bus richting stadion voor de belangrijke wedstrijd tegen Mongolië. Nederland had aan een gelijkspel genoeg om zich te plaatsen voor de strijd om de zilveren plak. Oranje uitgedoste supporters zongen uit volle borst het Wilhelmus mee! Nederland begon scherp aan de wedstrijd en na 5 minuten scoorde Lars van Lieskamponev het eerste doelpunt. Mongolië zette druk op Nederland en had veel moeite om het spel te maken. Een vrije slag voor het doel van Nederland; hieruit scoorde de Mongolen de 1-1. Nog geen 2 minuten erna scoorde de Mongolen de 2-1, een lullig doelpunt, maar die tellen ook. Op slag van rust kreeg Nederland de kans op 2-2, maar de penalty werd gemist door Twan Hengstinov. De keeper pakte de bal uit de hoek. Een donderpreek door onze coach moest ons de tweede helft meer vertrouwen geven, we waren immers beter dan die Mongolen (en dat is geen scheldwoord in dit geval).

In de 49^e minuut maakte Twan zijn mislukte penalty goed om vanuit de corner de bal snoeihard in het netje te schieten. De toeschouwers op de tribune kregen al problemen met hun hart vanwege de spanning. Mongolië scoorde de 3-2 met een fraaie solo van nummer 13, de naam zal ik jullie besparen, want die is niet uit te spreken. Het duurde tot de 81^e minuut dat Jordan na een mooie solo vanaf de Nederlandse helft de 3-3 op het scorebord zette. Twee minuten later maakte Lars zijn tweede doelpunt van de dag. Nederland leidde met 4-3 en de laatste minuten zouden weer spannend worden. Straffen voor beide teams en natuurlijk hoe kan het ook anders een penalty tegen krijgen in de laatste minuut. Vladipeer intimideerde de mongool en keek vervolgens de genomen penalty naast het doel. De strijd was gestreden, we hebben in ieder geval een medaille en nu is het aan ons om te bepalen welke kleur het wordt.

Een toch wel geëmotioneerde coach bedankte het team en in het bijzonder Davidenko van Alst en Lars voor hun goede spel. Een applaus en een yel namens het gehele team.

En leuke bijkomstigheid was ook nog dat de goedleidende Russische scheidsrechters na de wedstrijd onze kleedkamer binnenkwamen om een oranje stressbal te vragen, we hebben ze ook maar gelijk een paar teamfoto's gegeven met handtekeningen. Ze waren hier natuurlijk uitermate blij mee.

De dag verliep verder rustig.

Vrijdagmorgen is het weer vroeg opstaan, een training om 9 uur en daarna heeft onze sponsor Antonov van Meegenolajev een VIP-bus gecharterd met Nederlandse gids voor een 4 uur durende stadsrondrit en krijgen we een lunch aangeboden.

Een verslag daarvan volgt uiteraard nog.

Namens een blij team en trotse supporters hopen we dat jullie ons aanmoedigen aanstaande zaterdag. Er kan immers bandyhistorie geschreven worden als we de zilveren plak mee naar Nederland kunnen nemen.

Zaterdag 10:30 Moscow tijd, dus in Nederland 08:30 spelen wij om de zilveren medaille tegen Letland.

Zie livecore: http://bandy2010.ru.  (gamesheets)

Namens het hele team de groetjes uit het koude Moscow….

Vladipeer