Penalties en penalty's
Vanuit een gezellige hotellobby, waar we nu met het gehele team zitten. Uiteraard de spelers alcoholvrij en begeleiding en toeschouwers met een alcoholische versnapering.
Na de 17-1 nederlaag tegen Canada stond het Nederlands team weer met beide benen op de grond.
Vandaag een "late" wedstrijd tegen Letland, een team met bijna allemaal ijshockeyspelers.
Na wat uitslapen, de vorige dagen ging de wekker steeds om 6 uur, en een goed ontbijt zijn we op weg gegaan naar de ijsbaan. Wederom viel het verkeer van Moscow erg mee.
Bij de ijsbaan aangekomen zijn we direct afgezet bij het drooghok, wederom waren alle spullen vochtig of bevroren. De spelers liepen van daaruit naar de kleedkamer, de begeleiders Robimir Rademaker en Kosher Rentzinchov waren te lui om de slijpmachine lopend hierheen te brengen. Ze lieten de bus wachten totdat zij de slijpmachine in de bus hadden gezet, om niet met dit zware apparaat in de Russische kou te hoeven lopen.
De Russische bewakers hadden schijnbaar nieuwe opdrachten gekregen ten behoeve van de beveiliging, want overal waar de spelers heen wilden werden ze tegengehouden.
Nadat de volksliederen ten gehore waren gebracht en de toss gewonnen was door Nederland kon de belangrijke wedstrijd beginnen.
De spelers hadden al een slecht gevoel bij het zien van de scheidrechters uit Amerika. Deze hebben voor het Nederlands team geen goede herinneringen voorgebracht bij eerdere WK's.
Al in de 3e minuut kregen we de eerste straf, een correcte schouderduw werd door de scheidsrechters gezien als een grove overtreding en kon Rens Bogelskayev voor 10 minuten richting de strafbank. Nog geen minuut erna scoorde Letland hun eerste doelpunt. In de 5e minuut kon Jordan Abraamovicz richting strafbank vertrekken. In de 6e minuut scoorde Letland de 2-0. Na 6 minuten werd het Nederlands team dus al met de neus op de feiten gedrukt, dat we het moeilijk zouden krijgen en niet alleen tegen de Letten speelden maar ook een tweede tegenstander hadden, de scheidrechters. Joost Bertinov vond dat hij al weer lang genoeg op het ijs gestaan had en maakte na 10 minuten een overtreding in het penaltygebied, zodat hij ook richting de strafbank kon schaatsen, maar we ook een penalty tegen kregen.
Deze penalty werd gehouden door Vladipeer en dit gaf het team toch een "boost". Drie minuten daarna vond Dopski het schijnbaar gezelliger in de strafbank, daar schaatste hij geregeld langs in die paar minuten, dan op het ijs. Hij maakte voor de scheidsrechters een schijnbaar grove overtreding en kon vervolgens plaatsnemen in de strafbank, nou ja plaatsnemen. Er zaten al 3 spelers en de strafbanken zijn niet berekend op wedstrijden met een Amerikaanse scheidsrechter.
Het Nederlands team speelde op dat moment met 7 tegen 11 en dat ging ze zeer goed af. De Nederlandse strafbank zat ondertussen voller dan de spelersbank. De 3-0 zat er aan te komen en dat gebeurde dan ook na 18 minuten. Straffen werden over en weer uitgedeeld en na 37 minuten scoorde Jordan Abraamovicz via een corner de 1-3. Ik weet niet hoeveel corners we hebben gehad maar eindelijk werd er een keer uit gescoord. We roken onze kansen en de aanvallen van Nederland werden steeds gevaarlijker. In de 43 minuut kregen we een penalty en die werd netjes door Luc Lomanov (Mark van Dinter) in het netje geschoten. Het team heeft zich weer teruggeknokt in de wedstrijd, zeker een moeilijke opgave met twee tegenstanders.
In de pauze was het weer tijd voor een nieuwe tactiek, die gegeven werd door onze Zweedse coach Patrik Vikstromski. Waarschijnlijk vond Joost dat hij nog niet genoeg uitgerust was in de pauze, inmiddels hebben ze maar een naamplaatje op de strafbank geplaatst met zijn naam, en maakte volgens de scheidsrechters weer een overtreding zodat hij weer 10 minuten kon gaan zitten.
De tweede penalty voor Nederland werd wederom gescoord door Luc en 3-3 stond er inmiddels op het scorebord. De 700 toeschouwers in het stadion zouden nog een spannende wedstrijd te zien krijgen, het merendeel van die toeschouwers waren voor Nederland. Twan Hengstinov scoorde na 59 minuten de 4-3, Nederland stond voor het eerst in de wedstrijd voor. Niet lang zou dit duren; Johan Kuhnerov en Twan zaten weer gezellig te babbelen in de strafbank toen Letland gelijk maakte.
De 5-4 voor Nederland werd gescoord door Emanuel, die zijn beste toernooi tot nu toe speelt (2 goals en 1 assist), dit doelpunt had ook een opvallende aangever: Max van Meegenolajev is de jongste speler bij een WK die een assist gaf. De ouders van Max hebben volgens mij een sd-kaartje volgeschoten van het scorebord, waar zijn naam en foto te zien was na dit belangrijke doelpunt. De toeschouwers kregen een spannende laatste 10 minuten voorgeschoteld. Met nog 1 minuut te spelen kreeg Letland na een "schwalbe" BUITEN het 16 meter gebied een penalty toegewezen van onze Amerikaanse vrienden!!
Met nog enkele seconden te spelen scoorden zij hieruit de gelijkmaker. We hebben ons nog nooit zo bestolen gevoeld, 5-5 was de eindstand. Belangrijk was het punt wat we verdiend hebben.
Penalty's die hierna genomen werden hebben geen invloed op de uiteindelijke uitslag.
Heen en weer werden penalty's gescoord en gehouden door de beide keepers. Uiteindelijk won Letland de penalty reeks. Een zwaar teleurgesteld team ging richting kleedkamer.
Onze coach Patrik had het team nog wat te zeggen; hij was trots dat het team zich zo terug in de wedstrijd geknokt had en verontschuldigde zich dat hij niet in staat was i.v.m. de taalbarriere de laatste minuten van de wedstrijd om te kunnen zetten naar een overwinning. Maar hij zei tegen de spelers dat ze met opgeheven hoofd richting hotel konden gaan.
De middag en avond is verder rustig verlopen. Morgen gaan we met het team de wedstrijd Mongolië tegen Letland kijken. Donderdag staat ons de belangrijke wedstrijd tegen Mongolië te wachten en hopen dat we ons kunnen plaatsen voor de strijd om de zilveren plak.
Vanuit een winters Moscow de groetjes van het team,
Vladipeer.
